|
|
|
Gdynia,
|
|
|
Śladami latarni polskiego Wybrzeża -
projekt międzyprzedmiotowy
Latarnia w Ustce
DANE TECHNICZNE
• Charakterystyka: 4+2=6 m
• Wysokość wieży: 17,5 m
• Zasięg światła: 18Mm =33km336m 1Mm=1852
• Pozycja latarni: szerokość 54° 35’20’ N długość 16° 51’20’ E
HISTORIA
Latarnia w Ustce stoi u nasady wschodniego falochronu osłaniającego wejście do poru, leżącego u ujściu rzeki Słupii do Bałtyku. Przez wieki Ustka była morskim oknem na świat Słupska, który w XIV wieku należał do Związku Miast Hanzeatyckich i odgrywał dużą role na Pomorzu. W 1831 roku Słupsk sprzedał port w Ustce Prusom i od tego czasu nastąpił planowy rozwój Słupskiego portu, a szczególnie jego urządzeń portowych.
Jednym z najważniejszych zadań stała się wtedy budowa latarni morskiej, która wskazywałaby bezpieczną drogę do portu. W 1871 roku postawiono przy stacji pilotów maszt, na który wciągano olejowa latarnie z aparaturą Fresnela. Latarnia świeciła światłem czerwonym na odległość około 6 mil morskich[Mm], a wysokość światła wynosiła 11,6 m nad poziomem morza.
W 1892 roku zbudowano, z czerwonej licowanej cegły, nowa stacje pilotów z ośmiokątna wieża przylegającą od zachodniej strony do budynku. Na szczycie wieży umieszczono w latarnie optykę z nowocześniejszą soczewką, ale o tych samych parametrach co poprzednia. Dopiero w 1904 roku zmieniono charakterystykę światła na białe, przerywane.
Latarnie w takim kształcie przetrwała do dnia dzisiejszego i po zakończeniu II wojny światowej, już od 15 listopada 1945 roku wskazuje drogę wszystkim żeglującym po Bałtyku.
Po wojnie latarnia morska nosiła nazwę Postomino i dopiero od 1 stycznia 1947 roku zmieniono jej nazwę na Ustka.
| |
|
|
|
|
|
